Κύπρος, 2011 Ιούλιος
Προς αδελφούς Ελληνοκύπριους.
Αγαπητοί μου,
Το Φρούριο Ρούπελ 1941 - Κύπρος 1974
Στις δύσκολες ημέρες του Ιουλίου, κάθε Ιουλίου, που χολωμένος μας ταρακουνά τόσα χρόνια, στέλνοντας τις δικές του Ερινύες, επιθυμώ να μοιραστώ μαζί σας την επίσκεψη μου στο Φρούριο Ρούπελ - στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία, στο Νομό Σερρών βόρεια του Σιδηρόκαστρου. Εκεί όπου το μεγαλείο της ανδραγαθοσύνης του Ελληνισμού αλλά και της οργάνωσης (σπάνιο γεγονός για τις μέρες μας), με συγκίνησε και έγινε σταθμός για την δική μου ζωή.
Δεν είναι μόνο η αγωνιστικότητα των στρατιωτών του φρουρίου στις μεγάλες μάχες τον Απρίλιο του 1941 (6-10 Απριλίου 1941) κόντρα στην Γερμανική Πολεμική μηχανή που μέχρι εκείνη τη μάχη ήταν ανίκητη και ασταμάτητη, αλλά το μεγαλείο της ψυχής του ανθρώπου που ταυτίσθηκε με το πολεμικό αυτό έργο. Ένα φρούριο, το οποίο το 1913 ο τότε αξιωματικός του στρατού της Ελλάδας Ιωάννης Μεταξάς οραματίστηκε και ξεκίνησε τη κατασκευή του και το οποίο τελειοποίησε το 1935-1941 κατά την διάρκεια που ήταν πρωθυπουργός της Ελλάδας (επί καιρό Χούντας).
Τον Απρίλιο του 1941 ο Γερμανικός στρατός (12η Γερμανική Στρατιά - η οποία προορίζονταν για την κατάκτηση της Ρωσίας) ορμώντας από τη Βουλγαρία, για πρώτη φορά στην ιστορία του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αναγκάστηκε να καθηλωθεί από τον ελληνικό στρατό, στο φρούριο Ρούπελ. Με 400 άρματα μάχης και πέραν των 220 πολεμικών αεροπλάνων και των 80 πυροβολαρχιών με πέραν των 8.500 επίλεκτων στρατιωτών, το 12ο σώμα στρατού, βρήκε αντίσταση από μία χούφτα Ελλήνων που δεν ήταν καν 1000 άτομα. Μια χούφτα ανθρώπων ανάγκασε τον Χίτλερ να σταματήσει την προέλαση του προς την Ρωσία (με καταστρεπτικά για τους Γερμανούς κατάληξη) και να στραφεί ενάντιων των Ελλήνων. Μια χούφτα ανθρώπων με Ελληνική ψυχή και Ελληνική περηφάνια ανάγκασε τον Χίτλερ να παραδεχτεί - μιλώντας στην βουλή του στο Βερολίνο - ότι μόνο οι Έλληνες αντιστάθηκαν στα στρατεύματα του!
Οι Γερμανοί αφού δεν μπορούσαν να κερδίσουν ούτε μια σπιθαμή Ελληνικού εδάφους, για περισσότερο από τέσσερις ημέρες (όσο δηλαδή χρειάστηκε να καταλάβουν την Γαλλία) κομμάτι της επίλεκτης αυτής στρατιάς τους πέρασε από τη Γιουγκοσλαβία και από εκεί κατέλαβαν την Θεσσαλονίκη. Ο τότε στρατηγός της Βορείου Ελλάδος ζήτησε από το διοικητή του φρουρίου να παραδώσει το φρούριο διότι δεν υπήρχε λόγος αντίστασης και αυτός αρνήθηκε. Όταν ο Γερμανός στρατηγός ζήτησε να παραδώσουν το φρούριο ο Έλληνας διοικητής, Αντισυνταγματάρχης Δουράτσος, απάντησε 'τα οχυρά δεν παραδίδονται, τα οχυρά κατακτώνται'. Τελικά το φρούριο περικυκλώθηκε από τους Γερμανούς οι οποίοι έφτασαν στη μετόπισθεν μέσω Θεσσαλονίκης και δεν υπήρχε λόγος περαιτέρω αντίστασης.
Το 1974 μία άλλη Χούντα, αυτή της 21ης Απριλίου 1967, αντί να προστατεύσει τον Ελληνισμό της Κύπρου όπως ένδοξα έπραξε ο Ιωάννης Μεταξάς το 1940, αντί αυτού ... σήκωσε την ελληνική ιεραρχία από την Κύπρο, οργάνωσε την ΕΟΚΑ Β και άνοιξε τις Θερμοπύλες με το προδοτικό πραξικόπημα τις 15ης Ιουλίου. Δεν σταμάτησαν όμως εκεί οι Εφιάλτες της προδοσίας. Αφού εξαφάνισαν κάθε λογής στρατιωτικό υλικό, οι Χουντικοί του 1967 απέτρεψαν τα ελληνικά υποβρύχια να καταστρέψουν τα Τουρκικά αποβατικά. Οι Χουντικοί του 1967 δεν πολέμησαν για την Κερύνεια μας αφού αφόπλισαν το στρατό μας και πούλησαν τους Έλληνες της Κύπρου. "Ένα κομμάτι θα πάρουνε ..." είπε ο Έλληνας αξιωματικός της Χούντας στον Τάσο Μάρκου όταν αυτός πήγε στο Γ.Ε.Ε.Φ για να πάρει βοήθεια και να ζητήσει ενισχύσεις μεταξύ πρώτης και δεύτερης εισβολής. Τέτοια ήταν η συμφωνία της Χούντας με τους Αμερικάνους και Τούρκους, για την οποία εσείς αδελφοί της ΕΟΚΑ Β πολεμήσατε τους δικούς σας ανθρώπους ... Για μια τέτοια συμφωνία σας πούλησαν και εσάς.
Το 1974, η Χούντα της προδοσίας (καμία σχέση με την χούντα του 1940) δεν έδειξε την ίδια αξιοπρέπεια που έδειξε η Ελληνική Χούντα του Μεταξά, που ήταν ο οραματιστής του οχυρού Ρούπελ, σύμβολου του ελληνισμού .* Εκείνο που πραγματικά μας θλίβει είναι ότι ακόμα και σήμερα το 2011 κάποιοι 'φίλοι' στέλνουν μηνύματα υπέρ της Χούντας του 1967. Πως μπορούμε να ξεχνάμε ότι το κάστρο της Κερύνειας το υπερασπίστηκαν λιγοστοί Ελληνοκύπριοι χωρίς πολεμοφόδια και οπλισμό; Οι λιγοστοί μαχητές της ανδρείας δεν παραδόθηκαν ... αλλά κατακτήθηκαν! Πως μπορούν αυτοί οι "Έλληνες" να παραδώσουν τον Πενταδάκτυλο, την Λευκωσία, την Αμμόχωστο, την Μόρφου χωρίς να αγωνιστούν; Πως μπορούν να ξεπουλούν ένα κομμάτι του Ελληνισμού; Με πιο δικαίωμα μας έδιωξαν από τα σπίτια μας;
Όπου πολέμησε ο Έλλην ή καιΕλλην Κύπριος στρατιώτης, έδειξε απαράμιλλο σθένος παρόμοιο με τους υπερασπιστές του Φρούριου Ρούπελ. Τόσο η ΕΛΔΥΚ, όσο και μονάδες των καταδρομέων μας (π.χ. Άσπρη Μούττη) αλλά και του πεζικού (περιοχή Κολοκασίδη, Μια Μηλιά και Κυθρέα με τον Τάσο Μάρκου), οι Κρητικοί Λοκατζήδες που ήρθαν μέσα στην προδοσία με τα τρία μεταγωγικά και τόσα άλλα πολλά παραδείγματα, έδειξαν ότι παρά την προδοσία οι Έλληνες δεν παραδίνονται ...
Το λιγότερο που είχε να κάνει η Χούντα του 1967, αλλά και η μετέπειτα Ελληνική κυβέρνηση ήταν να δείξει το σθένος όπως ο Διοικητής Δουράτσος και οι 900 περίπου άνδρες του φρούριου Ρούπελ ... τουλάχιστον να οργανώσουν και να πολεμήσουν τον εχθρό ... να αγωνιστούν! Να μην προδώσουν να μην μας πουλήσουν ... Το φρούριο Ρούπελ έπεσε ... μα ο διοικητής και οι άντρες του έφυγαν με το κεφάλι ψηλά. Τίμησαν το εθνόσημο που φορούσαν!
Εγώ ο Κύπριος Έλληνας του 2011, 37 χρόνια μετά μπορώ να συγχωρέσω τους Ελληνοκύπριους που πρόδωσαν την Κύπρο επειδή κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την αγάπη των αγνών Κύπριων Ελλήνων προς την μητέρα πατρίδα Ελλάδα και τους παρέσυραν. Τους παρέσυραν χρησιμοποιώντας τον αγνό πατριωτισμό τους και την αγάπη για την Ελλάδα μας. Τους πούλησαν και αυτούς όπως πούλησαν και την Κύπρο μας!
Εσείς, φίλοι των μηνυμάτων, ακόμη και με το πέρασμα των χρόνων, σήμερα τον Ιούλη του 2011, έπρεπε να έχετε το θάρρος να ζητήσετε μία συγνώμη. Μια συγνώμη για τις δολοφονίες των αθώων Ελλήνων (και Τούρκων) Κυπρίων αδελφών σας. Για τις εικονικές εκτελέσεις, για τα βασανιστήρια, για τον πόνο που προκαλέσετε, για το κακό που κάνατε δίνοντας δικαίωμα στην Τουρκία να εισβάλει στο Νησί.
Το Φρούριο Ρούπελ ας είναι παράδειγμα προς μίμηση για εμάς τους Κύπριους. Ένα φρούριο που πολέμησε ενάντιων της καλύτερης πολεμικής μηχανής στον κόσμο και στάθηκε όρθιο και δεν παραδόθηκε.
Είναι καιρός, όχι μόνο για άφεση αμαρτιών αλλά και για μία εθνική συγνώμη και εθνική κατανόηση. Η Ελλάδα και η Κύπρος κινδυνεύουν τόσο εθνικά όσο και οικονομικά. Αδελφοί Έλληνες της Κύπρου, ο Ελληνισμός δεν παραδίδεται αλλά μόνο κατακτάται μετά από σκληρό αγώνα, πείσμα και αίμα όπως μας δίδαξε και το φρούριο Ρούπελ. Έχουμε την υποχρέωση τόσο προς τους προγόνους μας όσο και προς τα παιδιά μας να ξεχάσουμε τα λάθη του παρελθόντος, να μονιάσουμε και να ζητήσουμε συγνώμη ο ένας από τον άλλο. (Τόσο δύσκολο είναι τελικά;) Ας διώξουμε κόκκινες και πράσινες και μπλε σημαίες των κομμάτων και ας παρουμε μια σημαία ... ... η οποία θα δείχνει ότι είμαστε Έλληνες-Κύπριοι Χριστιανοί που αγαπάμε τα παιδιά μας! Ας είναι και το κόμμα μας.
Ως απλός πολίτης ζητώ να μην ξύνουμε τις πληγές του παρελθόντος έχοντας πισωγυρίσματα, αλλά να συγχωρέσουμε τους συμπολίτες μας για ότι έγινε και αυτοί να απολογηθούν για τα εγκλήματα τους - όσο απάνθρωπα και καταστροφικά και να ήταν. Να αντιμετωπίσουμε τα σημερινά προβλήματα που κατακλύζουν την Κύπρο μας βοηθώντας την να προχωρήσει στον 21ο αιώνα. Αφού δεν καταφέραμε να προστατεύσουμε την Κύπρο μας το 1974, ας το κάνουμε τώρα.
Τζιοβάνης Κουζαλής
Ιούλιος 2011
Κύπρος
* Για την αποφυγή οποιασδήποτε παρεξήγησης, σε καμία περίπτωση ο αρθρογράφος δεν υπονοεί ότι αποδέχεται ή ασπάζεται οποιαδήποτε μη νόμιμη κυβέρνηση και καμία στρατιωτική κυβέρνηση όπως η Χούντα του Μεταξά, απλά διαχωρίζει ότι η μια Στρατιωτική Κυβέρνηση πολέμησε και προστάτευσε την Ελλάδα και η άλλη πούλησε την Κύπρο .
Relaterte innlegg:
 |  |  |  |  |  |  |
 |  |  |  |  |  |  |
 |  |  |  |  |  |  |
 |  |  |  |  |  |  |
 |  |  |  |  |  |  |
 |  |  |  |  |  |  |